Frustratie in het leven van Timpolas

Nog vier dagen.
Vier dagen nog moet ik me afbeulen op die verdomde heftruck in dat verdomde -niet nader genoemde- bonen, wortelen, aardappelen en spinazie tot diepvriesgroenten verwerkende bedrijf.
Maar binnen vier dagen zit het er op.
Ik vergis me. Drie dagen nog. Woensdag, donderdag en vrijdag. Dat zijn drie dagen. Ik zou even goed gewoon m'n tekst kunnen aanpassen, maar aan goesting om dat te doen ontbreekt het me momenteel.

Op de foto zie je trouwens mijn heftruck (de echte!). Op de achtergrond (en trouwens ook op de vorken van de heftruck) zie je welke bakken ondergetekende constant van Pontius naar Pilatus moet verplaatsen. Of van paal naar perk, zoals men verkeerdelijk wel eens pleegt te zeggen.

Waaraan ik me dan mateloos erger (uiteraard). Ik erger me aan veel dingen. Zoals de tekening op m'n muur in m'n slaapkamer, die ik kreeg van een leerling tijdens één van m'n stages. 'Mester Tim moet blijven'. Mester Tim. Dan denk je dat klein grut wat bijgeleerd te hebben. Niet dat het aanleren van het woord 'meester' deel uitmaakte van m'n takenpakket, maar het is een opmerking die ik vaak krijg.

Ik erger me ook aan het arbeidsgepeupel in dat bedrijf. Is het zo'n eer laaggeschoold te zijn dat je daarom een vriendelijk knikkende jobstudent en dito trucker straal moet negeren of met een lang gezicht moet bekijken? Ik dacht het niet. Maar ik snap wel dat meneer de ik-denk-dat-ik-chef-ben-want-mijn-vrouw-is-chef mechanieker een beetje stoer tracht over te komen, omdat hij in het huishouden wellicht evenzeer onder het gezag van z'n vrouw staat. Die gedachte brengt wel een glimlach op m'n lippen. Leedvermaak vind ik soms wel fijn. Zolang ik het niet ben die het leed moet ondergaan.

Laat me even nadenken waaraan ik me nog erger.

Aan m'n collega-jobstudent. Ja. Die was ik vergeten. Toffe peer, daar niet van. Hij verzorgt de productie van de spinazie in het bedrijf. Als hij gaat eten, dan ben ik zo hoffelijk hem te vervangen gedurende de 20 minuten durende pauze. Tot nu toe nog niks ergerlijks. Maar dat hij vandaag 40 minuten wegbleef, wetende dat ik in het werk verzoop, vond ik een beetje van het goede teveel. Toen hij terugkwam en 'sorry dak zo lang wegbleef' zei, heb ik hem welgemeende 'tis nie erg wi' teruggegeven. Daar had hij niet van terug.

Nog drie dagen, nog 24 uur. Valt best mee. Dan kan ik eindelijk mijn in de Olifantstraat te Gent gelegen kot gaan inrichten. Eindelijk. Ook spullen bij een niet nader genoemd scandinavisch bedrijf, gelegen nabij Ternat, gekocht. Maar in tegenstelling tot een niet nader genoemde medeblogger en tevens familielid, geen onderdelen tekort. Geen ergernis dus.

Ergernis wel, omdat ik geen mooie afsluiter weet te bedenken. Ik hou het dus maar bij 'mss tot morgen!'