Frustratie in het leven van Timpolas

Sorry jongens, jullie zullen nog eventjes moeten wachten op de top-drie. Ik had mijn drie favorieten klaar, maar jullie vonden het blijkbaar nodig om mij te verwarren!
Daarom zal ik nog enkele dagen brainstormen over wie de eer in mijn top-drie te staan te beurt valt.
Drie tips: - er staan enkel mannen in
- het zijn enkel Vlamingen
- er zal hoogstwaarschijnlijk een voor jullie onbekende persoon bijzitten
Ziezo. Maar daarmee weten jullie nog niks.
Toch hoop ik jullie te boeien met mijn belevenissen van vandaag. Die heel wat ergernis bij mezelf opwekten. Eerlijk waar.
vandaag was namelijk mijn allereerste werkdag als jobstudent. Bij Daikin Europe NV in Oostende. En jawel, ik ben het al beu na één dag.
Toen ik als allereerste op de afgesproken plaats aanwezig was, zag ik ze één voor één binnendruppelen: de andere jobstudenten. Groot was mijn verbazing toen ik een ietwat oudere man zag binnenkomen. Later werd alles duidelijk toen ook de ietwat grappige oudere dame Elsie binnenkwam: er waren ook gewone interimarissen aanwezig.
Bij de jobstudenten zag je alle soorten personen. Van die mensen die men zou gebruiken in reality-tv programma's, omdat ze zo stereotiep zijn. Van iedere soort had je wel iemand. Behalve een kleurling. En net toen ik dat dacht passeerde een zwarte tiener mij. Maar die hoorde jammer genoeg niet bij onze groep.
Meteen keek ik naar de reactie van de skinhead tegenover mij. Hij bleef er stoïcijns kalm bij, maar ik durf er mijn hoofd op verwedden dat zijn bloed kookte.
Wie was er allemaal. Hmmm. De olijke ietwat gezettere broskop. De sportieve, charismatische jongen met adidaskledij. De zonderling, met het vettige haar mooi gekamd en de hielen perfect tegen elkaar, terwijl de tenen naar buiten keken. De festivalganger met het baardje en t-shirt met robot die me deed denken aan de laatste videoclip van Coldplay. De lelijke jongen, met typische kledij en t-shirt in de broek, die raar wandelde. De reus met bril en kortgeschoren kopje die zo uit het leger kon weggelopen zijn. En dat ook bleek te zijn. De charmante jongen met haar in de war en een nonchalante bril, maar toch een brede kas. Zo'n jongens wekken ergernis op bij mij. Waarom weet ik niet. Ik kan mensen die bij iedereen sympathie opwekken niet goed af. Ik hou meer van controversiële mensen. En dan waren er nog wat minder opvallende personen en twee totaal onopvallende meisjes.
Nuja. De 'brigadier' die ons leerde vijzen in gaatjes boren (moeilijk!) was veel te bruin. Zeker voor de tijd van het jaar. Mijn moeder had het me gezegd, hij lijkt op een rijkswachter. En zo was het.
Ik weet het, het is geen ideaal moment om af te sluiten. Maar op deze manier kan ik nog een uur doorgaan. Dat hou ik dan liever voor vanavond of één der komende dagen. Nu ga ik eten. Want honger heb ik, geloof me vrij.
Tot de volgende!

Of de man die rijk wordt zonder al te veel talent

Inderdaad, mijn nummer vier is de superschattige Pim Symoens! Het voormalige dikkerdje heeft het toch maar mooi voor elkaar: in Star Academy schopte hij het ondanks een gebrek aan zangtalent toch vrij ver, ook in Sterren op de dansvloer raakt hij ver dankzij zijn enorme vrouwelijke aanhang met veel belwaarde op de gsm. En hij vormt een paar met Katerine, de winnares van Star Academy. Hij heeft het slim bekeken. Moeder de vrouw scoort de ene hit na de andere en onderhoudt daarmee haar blonde god, die als hobby wat melige Nederlandstalige kinderliedjes kan gaan zingen. Waarop hij tekeer gaat als de meest ruige rocker. Dat stoort me nog het meest. Hij doet me een klein beetje denken aan Kevin Federline (meneer Britney Spears), maar dat is eigenlijk niet belangrijk. Hij zou ook meteen kunnen meezingen met X!nk, die ook wel goed zijn in het overdreven tekeer gaan op vrij softe muziek. Al vind ik hun deuntjes best wel leuk klinken.Achja, ik ga nog wat Engels herhalen.

Of hoe talent kan ontsporen

Goeienavond! Aangezien het me maar niet lukt me te concentreren op de cursus Engels, begin ik maar aan mijn 'top vijf van personen die het meeste ergernis opwekken bij Timpolas'. Qua naam voor een top vijf kan dat wel tellen. De komende dagen zal ik dus mijn top vijf meedelen, te beginnen met het nummer vijf: Steven Defour. En dat is veel 'vijf' in één alinea.
Steven Defour dus. Supertalent van RC Genk, komt de A-kern in, speelt met de eerste ploeg en is helemaal vertrokken. Wordt zelfs opgenomen in de nationale voetbalselectie van René Vandereycken! Maar dan ontspoort het kereltje. Hij wil gaan samenwonen met zijn vriendin en wil koste wat het kost naar Ajax. Allemaal niet zo erg, zou je wel denken. Maar wanneer je weet dat hij pas achttien is, dan kun je je hierbij natuurlijk vragen stellen.
Zijn pa, volgens mij een toffe peer, wil hem overtuigen om zijn verstand te gebruiken en toch bij RC Genk te blijven. Wat doet het jongetje? Breken met zijn pa. En breken met zijn club. Voetbaltalent zat, maar verstand zal er toch wel wat minder aanwezig zijn.
Daarom hoop ik uit de grond van mijn hart dat jongeheer Defour na zijn hilarische poging tot contractbreuk, niet meer aan een ploeg raakt. Voor mijn part mag hij bij het Omonoia Nicosia van Henk Houwaert gaan spelen. Of samen met Olivier Suray en wat Finnen het ter ziele gegane AC Alliansi opnieuw gaan oprichten. Dan kan hij in de Finse competitie de superstar worden die hij altijd al wou zijn!
Hoop dus samen met mij dat de jongen ofwel zijn verstand terugvindt en zijn contract uitdoet bij RC Genk, ofwel dat we er niks meer van horen.
En dan kunnen we met z'n allen supporteren voor ander jong Belgisch talent dat wel respect heeft voor de eigen club en dat pas verhuist indien het er klaar voor is. Jongens zoals Moussa Dembelé, Kevin Mirallas, Timothy Dreesen, Mohamed Messoudi, Nicolas Lombaerts... Je ziet het, we hebben je niet nodig Steven!
Ik weet het, de meesten die dit zullen lezen zullen vol desinteresse uitkijken naar het einde van de blog, maar een ware voetballiefhebber zoals mezelf is opgelucht zijn hart eens te kunnen ophalen.
Op naar morgen, voor nummer vier!

Jaja, er zal nogal wat gevierd worden in bloggerskringen: Timpolas is terug!
Ik heb me intussen nogal vaak geërgerd. Zelfs bij het vernieuwen van mijn blog! Ik wou een andere template gebruiken, maar ik had eerst heel wat instellingen veranderd. Niets raars, zou je denken. Jawel! Want toen ik eindelijk een mooie template gevonden had, kwam er een onaangenaam tekstje tevoorschijn! 'Warning: Your current template will be replaced and any customizations you've made will be lost. Do you wish to continue?'.
Toen heb ik besloten te annuleren. Sorry jongens, jullie zullen het met deze achtergrond moeten doen!
Ik kreeg ook koude rillingen toen ik probeerde een foto op mijn profiel te plaatsen. Blijkbaar moet zelfs dat moeilijk gemaakt worden! In plaats van een simpele muisklik om een foto te uploaden, moet je blijkbaar al ergens een foto online staan hebben, waarnaar je dan verwijst met een link. Daarom wacht ik nu tot Clémençe terug is van de bakker om haar om inlichtingen te vragen. De komende dagen of weken zal ik jullie ook kennis leren maken met mijn overbuur, een bejaarde man van wie ik oprecht niet zoveel hou... Maar daar vertel ik jullie later over! Eerst ga ik verder studeren aan mijn cursus Engels, want morgen krijg ik deze meneer voor mij: (ik hoop dat de foto mooi op deze plaats komt, maar vrees hier waarschijnlijk terecht voor) En inderdaad, mijn vrees was terecht! Steven Meert staat nu verschrikkelijk groot aan de rechterkant! Ochja, voor hem doe ik het dus, mijn cursus Engels studeren! En ik ben hem dankbaar, hij mag mijn examenperiode afsluiten. Na vier weken is het volgens mij meer dan genoeg geweest.
Nuja, dan sluit ik maar af. Waar ik duidelijk enorm slecht in ben.
Doei dan maar!