Frustratie in het leven van Timpolas

Of hoe talent kan ontsporen

Goeienavond! Aangezien het me maar niet lukt me te concentreren op de cursus Engels, begin ik maar aan mijn 'top vijf van personen die het meeste ergernis opwekken bij Timpolas'. Qua naam voor een top vijf kan dat wel tellen. De komende dagen zal ik dus mijn top vijf meedelen, te beginnen met het nummer vijf: Steven Defour. En dat is veel 'vijf' in één alinea.
Steven Defour dus. Supertalent van RC Genk, komt de A-kern in, speelt met de eerste ploeg en is helemaal vertrokken. Wordt zelfs opgenomen in de nationale voetbalselectie van René Vandereycken! Maar dan ontspoort het kereltje. Hij wil gaan samenwonen met zijn vriendin en wil koste wat het kost naar Ajax. Allemaal niet zo erg, zou je wel denken. Maar wanneer je weet dat hij pas achttien is, dan kun je je hierbij natuurlijk vragen stellen.
Zijn pa, volgens mij een toffe peer, wil hem overtuigen om zijn verstand te gebruiken en toch bij RC Genk te blijven. Wat doet het jongetje? Breken met zijn pa. En breken met zijn club. Voetbaltalent zat, maar verstand zal er toch wel wat minder aanwezig zijn.
Daarom hoop ik uit de grond van mijn hart dat jongeheer Defour na zijn hilarische poging tot contractbreuk, niet meer aan een ploeg raakt. Voor mijn part mag hij bij het Omonoia Nicosia van Henk Houwaert gaan spelen. Of samen met Olivier Suray en wat Finnen het ter ziele gegane AC Alliansi opnieuw gaan oprichten. Dan kan hij in de Finse competitie de superstar worden die hij altijd al wou zijn!
Hoop dus samen met mij dat de jongen ofwel zijn verstand terugvindt en zijn contract uitdoet bij RC Genk, ofwel dat we er niks meer van horen.
En dan kunnen we met z'n allen supporteren voor ander jong Belgisch talent dat wel respect heeft voor de eigen club en dat pas verhuist indien het er klaar voor is. Jongens zoals Moussa Dembelé, Kevin Mirallas, Timothy Dreesen, Mohamed Messoudi, Nicolas Lombaerts... Je ziet het, we hebben je niet nodig Steven!
Ik weet het, de meesten die dit zullen lezen zullen vol desinteresse uitkijken naar het einde van de blog, maar een ware voetballiefhebber zoals mezelf is opgelucht zijn hart eens te kunnen ophalen.
Op naar morgen, voor nummer vier!